دوباره خوشحالم که ادامه پیدا می کنه. این چند خط می نویسم که
نشون بده هنوز زنده م.
...
اوضاع کم رمقیه ...
توی این اوضاع کم رمق من کلا از نظر روحی ، بهترین دورانو دارم.
کاش خدا لطف می کرد و اوضاع اطرافم هم با درونم همگونی داشت.
هرچند این اوضاع فعلی آدم و آزار می ده. حالا اگه حرفی نمی زنم.
دلایله خودم رو دارم.
...
سعی می کنم زودتر به روز بشم .
سعی می کنم ...
ح.ع.م
گم شده. بعد از آن تحریمی که ترانه نویسیم رُ شامل می شد. ملودی هم ساختم
ولی ترانه دیگر هیچ...
این ترانه یکی دو روز قبل از اون روز کذایی اتفاق افتاد ، تقریبا یک سال پیش ...
بعد از این کار دست ُ دلم به نوشتن نرفت و تا امروز هم اینگونه بودم.
«بهار»
از فاجعه دورم ولی ؛ با حادثه عجین شدم
توی هجوم ِ دلهره ؛ منم که نقطه چین شدم
رو جاده های انتظار ؛یه خط ِ مُمتد کشیدم
توی ظهور ِ خط ِ نو ؛طعم ِ حضورُ چشیدم
میون ِ پاورچین ِ دل ؛بهار خانوم صداش می یاد
حادثه ی تازه شدن ؛تـــو نــم نــــم ِ دستای باد
برای فصل ِ بی کسی ؛ فاصله معنی نداره
نشونی ِ عاشق شدن ؛ دستای پشت ِ دیواره
از منُ تو، تا ما شدن ؛ شعار ِ رو دیوار می شه
لباس ِ تازگی بپوش ؛ با یه گلم بهار می شه
فتح ِ صدا، اسم ِ بهار؛ باید دیوارُ بــِــشکـــَـنــه
ببین تو قاب ِ لحظه ها ؛کنار ِ تو عکس ِ منه
تو ســِحر ِ ناز ِ چشم ِ تو ؛ فرصت ِ پیدا شدنه
فرصت ِ تو ، فرصت ِ من؛ تو لحظه ی ما شدنه
اهلی ِ دستاتم اگه ؛ تو دست ِ تو جون بگیرم
تا دست ِ تو ، تو دستمه ؛ به نبض ِ دستات ، اسیرم
«حامد علی محمدی»- تیر 1387